KAYNİN // HER ŞEY BİR HAYAL İLE BAŞLADI - 2 ...(hikaye)
Saso çocuklara da öyle iyi davranıyordu ki hiç fenalık yapacak birisi gibi değildi.
Çocuklarla oyunlar oynar , onlara uzanamadıkları ağaçlardan meyveler toplar , ağlayan çocukları güldürür onlara türlü masallar anlatır, kimsenin bilmediği şiirler okurdu.
Deliydi ama her şeyi kasabada ki herkesten çok daha iyi bilirdi…
Çocuklara masallarında uzakları anlatırdı.
Hayaller kurarlardı hep birlikte .
Uçurumun ötesinde ki çiçekleri, nehirleri, türlü ,türlü insanların olduğu
daha kalabalık kasabalar olduğunu anlatırdı .
Artık epey yaşlanmıştı Saso . Hatta yaşlılıktan masal anlatırken bazen ne anlattığını unuturdu ama çocuklar hemen anlar ve o üzülmesin diye hemen konuyu değiştirirlerdi…
Son günlerde hiç iyi değildi …
Masal anlatırken her zaman gülen gözlerinde bir bulanıklık ,
Buruk bir bakış vardı…ama yinede bu durum çocuklara gülerek bakmasına engel olmuyordu.
O gün hava kararmaya başladığında çocuklardan hiçbiri eve gitmek istemiyordu aslında ama deli olmasına rağmen aileleriniz merak etmesin diyerek çocukları teker, teker evlerine bıraktı ve Saso’da kaldığı yere yani ormana doğru yorgun yorgun ilerledi ...
Çocuklar o gün Saso’yu son defa gördüklerini bilmiyorlardı .
Ertesi gün ve bir ertesi gün ve sonra ki gün Saso gelmedi .
Günlerce gelmeyince çocuklar huysuzlanmaya başladı.
Çok değil bir sonra ki gün yani beş gün sonra tarlası olan bir köylü tarlasına giderken Saso’yu bir ağacın yanında uyurken buldu.
Bak buradaymış demek ki diye düşündü.
Her zaman ki gibi yüzünde tebessüm ,uyuyor sanarak yanına yaklaştı .
Halbuki Saso’nun yaşlı bedeni çoktan görevini tamamlamış ve ebedi uykuya dalmıştı bile.
Saso günlerdir yoktu ve sonra bir gün saso öldü dediler.
Çocukların kimisinin ilk kez duyduğu bir şeydi bu .
Anlaşılan ölmek yok olmaktı .
Bir daha hiç olmayacak mıydı Saso..
Masallar okumayacak mıydı ?
Ya uzanamadıkları ağaçlardan kim onlar için meyve toplayacaktı…
Çocuklar çok üzüldü hatta çocuklardan başka üzülen olmadı bu gidişe diyebiliriz.
Kaynin de bu üzgün çocuklardandı…
Aileler Saso öldükten hemen sonra çocuklarına kendi gerçeklerini ,
Saso’nun bir deli olduğunu , anlattıkların uydurma ,sadece çocukları eğlendirmek için anlattığı uydurma masallar olduğunu söyledi durdu.
Çocuklar bu kez büyüklerinden dinlediği bu masallara inandı .
Saso’nun ölümünden sonra kendini iyice yalnız hisseden Kaynin
uzun zaman dışarı çıkmadı .Dışarı çıktığı ilk gün bahçede Mikaya rastladı.
Ona yemek verdi karnını doyurdu birlikte oyun oynadılar. Günlerden sonra Kaynin ilk defa gülümsüyordu.artık Saso’nun en değerli arkadaşı Kaynin in arkadaşı olmuştu.
Her yere beraber gidiyorlardı. Bir gün mikayla gezerken çitlerin olduğu yere gittiler, kimseler yoktu.Orada vakit geçirmekten çok keyif aldı Kaynin ve sonra ki günlerde sık sık oraya gitmeye başladılar.
Kaynin yine bir gün çitlere kollarını yaslamış, dalgın dalgın uçan kuşları izliyordu bir yandan da kuşların gittiği yerde ne var acaba diye çocuksu hayaller kuruyordu karşıdaki sıra sıra dağları izlerke O’da ne? Kimseler gelmezdi buraya aslında.
Hiç olmadığı gibi bir şey olmuş ve geniş omuzlu , uzun boylu , elinde bavul olan , yolda ağır ağır çitlere doğru gelen , yaşı hayalleri kendisinden büyük birini gördü .
Bu saso’nun oğlu Sivan’dı. Kasabadakilerin terzi işlerini yapar ,
eskiyen kıyafetleri onarırdı. Babası öldükten sonra onu bu kasabaya bağlayan bir şey kalmamıştı.Çantasında bir kaç kıyafet bir kaç resim , yıllardır babasının anlattığı uzakları bulma tutkusuyla yola çıkmıştı .
Sivan mikayı Kaynin’in yanında görünce yüzünde bir gülümseme belirdi.
“demek ki yeni dostun Kaynin. Sakın onu üzme tamam mı ufaklık” dedi başını okşarken .
Mika öyle memnun oldu ki Sivan’ın ayaklarına dolanıp oyunlar yapmaya başladı.
Köpekte olsa her canlı sevildiğini anlayabiliyordu ve sevgiye cevap veriyordu.
Mika şanslı bir köpek dedi içinden Kaynin ve bir an anne, babasını düşündü .
İş ,güç, tarla ,bahçe arasında uğraşırken ailesinin hiç böyle kendi başını okşamadıklarını hatırlamamanın ezikliğini yaşadı kısa bir an ve hemen içinde bulunduğu zamana geri döndü..
Önce çekinmişti bir şey söylemeye ama Sivan’ın sıcak yaklaşımı küçük kıza cesaret verdi. Küçük olmasına rağmen korumacı bir tavırla, adamın çitlerin ötesine giderse başına kötü birşey geleceğini düşünerek, hem de herkesin söylediğinin aksine çitlerin ötesinde gidilecek bir yer olup olmadığını merak etmenin verdiği heyecanla gözlerini kocaman açarak sordu?
"gidiyorsun ama ya dünyanın sonu ,güneşin battığı o yerdeyse ninemin dediği gibi .
Ya düşersen dağların arkasında ki o derin , derin uçurumlardan aşağıya .
Kim çıkarır seni oradan kimsede yok yanında ...
devamı gelecek ... Arzu Aytur
17/10/2009 | Kategori:
Hikayelerim
|
Yorum Yapanlar (1) |
Sende Yorum Yaz
Kalıcı Bağlantı | Arkadaşına Gönder
Önceki Yazı | : | Sonraki Yazı
