KAYNİN //HER ŞEY BİR HAYAL İLE BAŞLADI -3...(hikaye)

Ya da dedemin anlattığı o kocaman yabani hayvanlar seni parçalarsa,

Yoksa Saso gerçeklerimi söylüyordu gerçekten?"
dedi bir çırpıda hızlı ,hızlı konuşarak .

Büyük hayalleri olan , küçük aklı karışmıştı.

İlk defa bu çitlerden öteye geçen birini görüyordu..

Sivan gülümsedi ve küçük kızın başını okşayarak

"her söylenilene inanma . Hatta kendin olmaktan hiç korkma sakın ,

Çık yollara büyüyünce kendi gerçeklerini ara

Vebir gün gitmek istersen eğer ,herkesin söylediklerine inanma .
Şimdi küçüksün ama büyüyeceksin, o zaman bu çitlerin arasına sıkışıp kalmak zorunda değilsin" dedi.

Başının okşanması kendini önemli hissetmesine sebep olmuştu

Küçük kalbi sevinçle doldu bir an. Sivan başını okşamakla yetinmeyip çantasından çıkardığı resmi , gözleri çakmak ,çakmak parlayan Kaynin'e verdi.

“buna iyi bak , bu resim yıllarca benim hayallerimin haritası oldu.

Belki seninde hayallerinin haritası bu resimde saklıdır ” dedi resmi verirken.

Büyük binaların olduğu , kalabalık insanlarla dolu bir kasaba resmiydi bu, ama o kadar büyük bir kasabaydı ki , onların kasabalarına hiç benzemiyordu.

Hem daha güzel görkemli evler hemde daha güzel daha temiz giyimli insanlar vardı resimde.

“Demek ki uçurumlarla çevreli başka kasabalar da varmış “dedi küçük kız kendi kendine…

Sonra ki günlerde ise hep “o kasaba nerede acaba , Sivan ulaşabilecek mi” oraya diye düşündü . düşündü, düşündü.

Renkli hayal dünyasında binlerce ışık arasında çitlerin ardında ki diğer kasabaları , kendi gibi düşünen çocuklar olup olmadığını ve uçurumları düşündü.

Acaba çok giden olmuş muydu?

Nasıl aşılırdı o uçurumlar ?
O da gidebilir miydi ?

Kuş gibi uçmak mı gerekiyordu gitmek için?

Sivan gitmek istediği yere ulaşabildi mi acaba ?

Belki de hiç öğrenemeyecekti.

Çitlere takılır mıydı aklı , kendi doğup büyüdüğü yerden uzaklara geçip giderken?

Çitlerin ardına geçerek , hayallerine yolculuk yapan Sivan’ın verdiği resmi ,

eve gider gitmez başucundaki çerçeveye yerleştirdi Kaynin.

Artık sabahları kalktığında ilk iş ve yatarken yaptığı son iş yine resme bakmak oluyordu.

Geceleriyse resime bakarak hayaller kuruyordu ve öylece uykuya dalıyordu.

Annesine ne zaman uzak kasabalardan bahsetse , sorular sorsa kızıyordu annesi.

“Nerden çıkarıyorsun bu uyduruk hayalleri çocuğum . Neden herkesin çocuğu gibi gidip bez bebeklerinle oynamıyorsun . Oyun oynamaktan sıkılıyorsan bana ev işlerinde yardım et ya da git bağda bahçede babana yardım et. Neden kaçıp , kaçıp çitlerin oraya gidiyorsun biz çocukken korkardık oraya gitmekten. Seni anlayamıyorum” diyordu.

Evde gün geçtikçe baskı artmaktadır annesini aşan durum babanın sert çıkışlarına hatta kaynin üzerine yürümeye kadar varmaktadır.

Hatta durum öyle bir hale geldi ki bir zaman sonra Kaynin’in çitlerin olduğu yere gitmesi yasaklandı . Bu yasak insanların hayallere çit örmek , duvar çekmek girişiminden başka bir şey değildi ve büyük haksızlıktı. Oysa nasıl kırılgandı. Anlaşılmamaktan kırılıyordu.

Herkes gibi olmak zorunda olmadığı, herkes gibi düşünmek zorunda kalmadığı bir yer olmalıydı. Belki de vardı . Orayı bulmalıydı.

Hem hayallerinden kırılıyor , hem de gördüğü engellemelerden sebep birazda inatla nasıl sarılıyordu hayallerine o bile şaşırıyordu…

Aklına gitmek türküsü düştüğünü bilmeden yıllar geçmiştir ve artık Kaynin büyümüş güzel bir genç kız olmuştur.

Aradan yıllar geçmişti . Bu gel - gitler ,engellemeler arasında.

Büyüdüğü için yasakları pek önemsemiyordu artık.

Zaman , zaman sâdık dostu mikayla beraber gezintiye çıkıyorlar hatta çitlerin biraz ötesine bile gidiyorlardı ama yinede çok uzaklaşamıyorlardı çünkü Kaynin biraz korkuyordu.

Kaynin ters ters bakan kasabalıların arasından geçerken kendi yaşıtı olan bir arkadaşına doğru tam yaklaşırken arkadaşının annesi sertçe kızını kolundan çekiştirerek içeri sokar.Bir yandan hem söylenir hem başını sallar ..negatif insan..

Aslında korkudan öte kasaba halkı tarafından öyle dışlanıyordu ki. Saso gibi deli muamelesi görüyordu nerdeyse.

Hiç arkadaşı yoktu. Aileler çocuklarının onunla sohbet etmesini istemiyor , diğer gençlerinde aklını çelmesinden , onlarında bu hayallere inanmasından korkuyorlardı hâlâ.

Eğer çocuklar inanır ve birbirinden güç bulursa bir macera arayışı ile uzaklara gitme ihtimalleri daha fazla olacaktı.

Peki ya gençler giderse bağa , bahçeye kim sahip çıkacaktı?

Bir odada elinde meşhur resmi ile yalnız başına sağa sola deli gibi kızgın, üzgün, haksızlığa uğramış duygularla volta atan Kaynin kararlı bakışlarla resme bakar ve kafasını sallar ve Sivan'ın köyden gittiği gün çitlerin orada yaptıkları sohbet aklına gelir o gün gözlerinde canlanır.

Kaynin 18 yaşına girdiği günlerde uzak kasabaları aramayı, yola çıkmanın vaktinin geldiğini biliyordu. Gerçi Sivan'ı gördüğü gün bu fikir aklına düşmüştü ama büyük hayalleri hayata geçirmek için çok küçüktü o zaman.Artık büyük hayalleri hayata geçirecek kadar büyüdüğüne inanıyordu. Bu yola çıkmalı, o resimde ki kasabayı bulmalıydı..